კავკასიის რეგიონში სეისმური მონიტორინგის ინსტრუმენტული პერიოდი დაიწყო  1899  წელს,  როდესაც თბილისში პირველი სეისმოგრაფი დამონტაჟდა. საბჭოთა პერიოდის  განმავლობაში, რეგიონში სეისმური ქსელი მნიშვნელოვნად  გაფართოვდა  და  აღჭურვილი იყო ანალოგური სეისმოგრაფებით.  ისტორიული,  ანალოგური  მონაცემები ინახება დედამიწის შემსწავლელ  მეცნიერებათა ინსტიტუტსა  და  სეისმური  მონიტორინგის  ეროვნულ  ცენტრში.  თუმცა,  1990-იან  წლებში,  საბჭოთა  კავშირის  დაშლის  შემდეგ,  სეისმური  ქსელი  ფაქტობრივად აღარ არსებობდა,  რაც საქართველოში  შემდეგი  13 წლის  განმავლობაში  შეზღუდული  დაფარვის  პერიოდს წარმოადგენდა.

სეისმური  მონიტორინგის  მნიშვნელოვანი  ეტაპი  საქართველოში  2003  წელს  დაიწყო,  როდესაც  2002  წლის  თბილისის  მიწისძვრის შემდეგ, თბილისში  პირველი  მუდმივი  ციფრული სეისმური  სადგური  გაიხსნა. მას  შემდეგ  რეგიონში  სეისმური  ქსელი მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა, განსაკუთრებით  2015  წლიდან,  რეგიონული  პროექტების  ფარგლებში,  როგორიცაა „თბილისის  ლოკალური  სეისმური  ქსელი“,  „დიდი  კავკასიონის  დანაოჭება  და  სეისმური  სტრუქტურა“  და  „სეისმური  ქსელის  გაფართოება  კავკასიასა  და  ცენტრალურ  აზიაში (SNECCA)“, რომლებიც  მხარდაჭერილი  იყო  აშშ  ენერგეტიკის  დეპარტამენტის  (DOE),  ლოურენს  ლივერმორის  ეროვნული  ლაბორატორიის  (LLNL), IRIS,  IRIS  PASSCAL  და STCU-ის  მიერ.

ეროვნული  სეისმური  მონიტორინგის  ცენტრი  ამჟამად  საქართველოში  47  სეისმურ  სადგურს  მართავს.

საქართველოში  სეისმური  ქსელის  მოდერნიზაციის  ერთ-ერთი  უმნიშვნელოვანესი  ასპექტია  ძლიერი  მოძრაობის  ქსელის  განვითარება. ბოლო  10  წლის  განმავლობაში,  საქართველოში დამონტაჟდა  37  ძლიერი  მოძრაობის  სადგური,  აღჭურვილი  Nanometrics-Titan,  Titan SMA  და  Güralp  ინსტრუმენტებით,  აქედან  31  სადგური  თანადაწყვილებულია  ბროდბენდ სენსორებთან.  თავად  თბილისის ადგილობრივ ქსელში  მოქმედებს  5  ძლიერი  მოძრაობის  სადგური.

მნიშვნელოვანი  მიღწევაა,  რომ  მონაცემები  ონლაინ  გადაეცემა  EarthScope-ს, რაც  უზრუნველყოფს  გლობალური  სამეცნიერო  საზოგადოების  წვდომას,  ამით  ხელს  უწყობს საერთაშორისო  თანამშრომლობას  და  კვლევის  შესაძლებლობებს.